ตอนที่ 9 ใบเตย

"ปิดปากได้แล้ว แมลงวันจะเข้า"

หญิงสาวพูดโดยไม่มองเขา แล้วเดินลงจากเวทีซ้อม คว้าผ้าขนหนูกับขวดน้ำจากม้านั่ง

กล้าลุกขึ้นนั่ง ยังหอบ

"เธอ..."

"ใช่ ฉันเป็นผู้หญิง" เธอพูดเหมือนตอบคำถามนี้มาเป็นพันครั้งแล้ว "ใช่ ฉันชกมวย ใช่ ฉันชนะนาย ไม่ ฉันไม่ได้ออมมือ ไม่ ฉันไม่ได้มาหาแฟน คำถามต่อไป"

"ผมจะถามว่าเธอหายใจยังไง"

เธอหยุดเดิน

หันกลับมามองเขาเป็นครั้งแรกแบบตั้งใจมอง

"อะไรนะ"

"ลมหายใจเธอเท่ากันทุกจังหวะ" กล้าพูด "ผมอ่านไม่ออกเลยว่าเธอจะออกอะไร คนอื่นไม่ใช่แบบนี้"

หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่ง สีหน้ารำคาญหายไป เหลือแต่ความสงสัย

"นายอ่านลมหายใจคนได้เหรอ"

"เลี้ยงควายมาสิบปีครับ"

เธอหลุดหัวเราะออกมา ไม่ใช่หัวเราะเยาะ มันเหมือนเสียงหัวเราะที่เผลอหลุดออกมาเองโดยไม่ได้ขออนุญาต แล้วเธอก็รีบเม้มปากเก็บมันคืนทันที

"ใบเตย" เธอพูด ยื่นมือที่ยังพันผ้าอยู่มาให้ "ค่ายแม่ปิง เชียงใหม่"

"ต้นกล้า บุรีรัมย์ ไม่มีค่าย"

ใบเตยยกคิ้ว "ฉันรู้ว่านายเป็นใคร"

* * *

ทั้งคู่นั่งข้างกันบนม้านั่งหน้ายิม ฝั่งที่ไม่มีแอร์ ร้อนจนเหงื่อไม่แห้ง ใบเตยซื้อน้ำแข็งใสมาสองถ้วย ยื่นถ้วยหนึ่งให้เขาโดยไม่ถาม

"คืนวันอาทิตย์ที่แล้ว ใต้ทางด่วน" เธอพูด "ฉันอยู่แถวที่สาม ตรงลังน้ำอัดลมกองที่สอง"

"เธอไปดูมวยเวทีมืดเหรอ"

"ฉันไปชก" ใบเตยตอบ "แต่คืนนั้นคู่ชกฉันไม่มา เลยได้ดูไฟต์นายแทน"

กล้าหยุดตักน้ำแข็ง

"ผู้หญิงชกเวทีนั้นได้เหรอ"

"ไม่ได้" ใบเตยพูด แล้วยกนิ้วจิ้มเฮดการ์ดที่วางอยู่ข้างตัว "ผู้หญิงขึ้นเวทีไม่ได้ทุกเวที เวทีหลวงไม่ได้ เวทีมืดไม่ได้ เวทีในค่ายของฉันเองก็ไม่ได้ ฉันเลยชกในนามไอ้เตย น้ำหนักห้าสิบหก ชนะห้าแพ้หนึ่ง ไม่มีใครเคยเห็นหน้า"

"ทำไมไม่ได้"

ใบเตยหันมามองเขาเหมือนเขาถามว่าทำไมฝนตกลงข้างล่าง

"นายไม่รู้จริง ๆ เหรอ ผู้หญิงห้ามลอดเชือกเวที ห้ามแตะเชือก ห้ามขึ้นเวทีมวยชาย เพราะเขาเชื่อว่าผู้หญิงจะทำให้ของเสื่อม ครูจะออก" เธอหัวเราะไม่มีเสียง "ตลกดี ฉันเกิดในค่ายมวย พ่อฉันเป็นครูมวย ปู่ฉันเป็นครูมวย ฉันซ้อมมาตั้งแต่ห้าขวบ แต่วันที่พี่ชายฉันครอบครู ฉันต้องนั่งดูอยู่นอกรั้ว"

กล้าไม่รู้จะพูดอะไร

เขานึกถึงข้อห้ามของขุนเข่าเหล็ก ห้ามลอดราวตากผ้า ห้ามลอดผ้าถุง แล้วนึกถึงสิ่งที่ครูเหน่งพูดว่า สำหรับคนมีครู มันไม่ใช่ความเชื่อ มันคือสัญญา

แต่สัญญาของใคร กับใคร

"แล้วเธอมาทำอะไรที่กรุงเทพฯ" เขาถามแทน

ใบเตยตักน้ำแข็งเข้าปากช้า ๆ

"หาของ"

"ของอะไร"

"ยังไม่บอก"

* * *

ยิมจะปิดตอนหกโมงเย็น คนทยอยกลับกันเกือบหมด

ใบเตยกลับเข้าไปข้างใน กล้าตามเข้าไปเอาถุงผ้าที่ลืมไว้

ตอนที่เขาก้าวเข้าประตู เขาเห็นเธอยืนอยู่มุมห้องที่ลึกที่สุด หน้ากระจกบานใหญ่ ไม่มีใครอยู่ใกล้ ไม่มีเพลง ไม่มีปี่

เธอกำลังรำไหว้ครู

กล้าหยุดอยู่ที่ประตู ไม่กล้าขยับ

ท่ารำของใบเตยไม่เหมือนท่าที่เขาเคยเห็น ไม่เหมือนของอ้ายผา ไม่เหมือนของเสือดำ ไม่เหมือนคลิปไหนที่ไข่ต้มเคยเปิดให้ดู

มันช้ากว่า มือสูงกว่า แขนอ่อนกว่า มีจังหวะที่เธอหมุนข้อมือเหมือนกำลังร้อยมาลัย มีจังหวะที่เธอก้มตัวต่ำจนผมยาวกวาดพื้น เหมือนกราบ แต่ไม่ใช่กราบ เหมือนกำลังเก็บอะไรบางอย่างขึ้นมาจากดิน

มันสวย

สวยจนกล้าลืมหายใจ

แล้วเขาก็สังเกตเห็นอย่างหนึ่ง

ตอนที่เธอรำ ลมหายใจของเธอไม่เท่ากันแล้ว

มันเหมือนมีคนสองคนหายใจสลับกัน จังหวะหนึ่งเป็นของใบเตย อีกจังหวะหนึ่งเบากว่า ช้ากว่า แก่กว่า

ใบเตยหยุดรำ

เธอไม่ได้หันมา แต่พูดเสียงดังพอให้เขาได้ยิน

"แอบดูคนอื่นไหว้ครู เสียมารยาทนะ"

"ขอโทษครับ" กล้ารีบพูด "ท่านั้น ผมไม่เคยเห็น เป็นของสายไหนครับ"

"ไม่ใช่ของสายไหน"

"แล้วเธอเรียนจากใคร"

ใบเตยหันมามองเขาผ่านกระจก

"ไม่มีใครสอน" เธอพูด "ฉันฝันเห็นมันตั้งแต่อายุสิบสอง ทุกคืนมีผู้หญิงคนหนึ่งรำให้ฉันดูในฝัน ฉันจำได้ ตื่นมาก็รำตาม ทุกคนในค่ายบอกว่าฉันบ้า"

กล้ากลืนน้ำลาย

"แล้วเธอรู้ไหมว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร"

"นั่นแหละที่ฉันมาหา"

ใบเตยเดินมาเก็บกระเป๋า แล้วเดินผ่านเขาไปที่ประตู

ก่อนจะออกไป เธอหยุด

"นายจะชกกับไอ้เหล็กคืนวันเสาร์ใช่ไหม"

"เธอรู้ได้ยังไง"

"ทุกคนที่ชกเวทีนั้นรู้ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว" ใบเตยพูด "ไอ้เหล็กเมื่อก่อนเป็นนักมวยดี ฉันเคยดูมันชกเวทีหลวงตอนเด็ก แต่ไอ้เหล็กตอนนี้ไม่ใช่คนเดิม ฉันไม่รู้ว่ามันไปกินอะไรมา แต่ครูของมันไม่ใช่ครู"

เธอมองกล้านิ่ง ๆ

"ส่วนนาย อย่าเพิ่งตายนะ ฉันยังมีเรื่องอยากถาม"

"เรื่องอะไร"

ใบเตยลังเลอยู่เสี้ยววินาที แล้วก็ถามออกมา ด้วยเสียงที่เบาลงกว่าทุกครั้งที่เธอพูดมา

"คืนนั้น ตอนนายชนะ ตอนที่ครูของนายออกจากร่าง นายรู้ตัวไหม"

"รู้ครับ มันเหมือนมีอะไรหลุดออกไปจากหลังคอ"

"แล้วนายเห็นไหม"

"เห็นอะไร"

ใบเตยมองเขาด้วยสายตาที่เขาอ่านไม่ออก มันไม่ใช่สงสาร ไม่ใช่กลัว มันเหมือนคนที่เห็นอะไรบางอย่างที่ไม่ควรมีใครเห็น และไม่แน่ใจว่าควรจะบอกหรือไม่

"ฉันเห็น" เธอพูด "ฉันเห็นมาตั้งแต่อายุสิบสอง เหมือนที่ฉันเห็นผู้หญิงในฝัน ฉันเห็นครูของคนอื่นได้ เป็นเงา ๆ"

เธอสูดหายใจ

"คืนนั้น ตอนครูของนายออกจากร่าง"

"เขาร้องไห้"