ตอนที่ 4 บ้านที่ไม่ใช่บ้าน

กล้ากดปิดคลิป

กดเปิดใหม่

กดหยุดที่เฟรมเดิม

เงานั้นยังยืนอยู่ตรงนั้น ยังหันหน้าเข้าหากล้อง ยังมีผ้าประเจียดพันแขน

"พี่เห็นเหมือนผมใช่ไหม" ไข่ต้มถามเสียงแห้ง "ผมดูมาสิบรอบแล้ว ผมนึกว่าผมบ้า"

"ใครเห็นคลิปนี้อีก"

"ไม่มีครับ ผมยังไม่ได้ลง"

"อย่าลง"

ไข่ต้มกำลังจะเถียง แต่พอเห็นหน้ากล้า เขาก็หุบปาก แล้วกดลบไฟล์ต่อหน้ากล้าเลย กดเข้าถังขยะ แล้วกดลบออกจากถังขยะอีกรอบ

"ลบแล้วครับ" เขาพูด แล้วเสริมเบา ๆ "แต่ผมจำได้นะ ลบออกจากหัวไม่ได้"

* * *

กล้ายืมสายชาร์จร้านโชห่วยจนแบตขึ้นมาได้สิบเปอร์เซ็นต์

สายไม่ได้รับสิบเจ็ดสาย

สายจากยายบุญสามสาย สายจากเบอร์แปลกสองสาย และที่เหลือทั้งหมดเป็นของคนคนเดียว

อ้ายผา

เขาเดินไปยืนตรงมุมตึกที่ไม่มีคน หายใจเข้าลึกหนึ่งที แล้วโทรกลับ

เสียงรอสายดังไม่ถึงครึ่งครั้ง

"ไอ้โง่"

เสียงของอ้ายผาแหบเหมือนตะโกนมาทั้งคืน

"อ้าย..."

"ใครให้มึงไป ใครอนุญาต มึงคิดว่ามึงเป็นใคร มึงคิดว่าที่นั่นเป็นงานวัดเหรอ มึงรู้ไหมคนที่ขึ้นเวทีนั้นตายไปปีละกี่คน"

"ผมชนะ"

"กูรู้!" เสียงอ้ายผาดังจนกล้าต้องยกโทรศัพท์ออกห่างหู "ทั้งโรงบาลรู้! พยาบาลเอาคลิปมาให้กูดู ถามว่าน้องหนูใช่ไหม หล่อจัง"

กล้าเงียบ

"แล้วอ้ายดูไหม"

เงียบไปนานจนกล้านึกว่าสายหลุด

"ไม่ดู"

"ผมส่งให้ดูก็ได้ มันมีท่าที่..."

"กูบอกว่าไม่ดู" เสียงอ้ายผาเบาลง แต่หนักขึ้น "กูไม่ดูไฟต์ไหนทั้งนั้น ของมึง ของกู ของใครก็ช่าง"

กล้าอยากถามว่าทำไม

อ้ายผาที่เขารู้จัก นั่งดูคลิปมวยเก่าทุกคืนก่อนนอน ดูจนเครื่องเล่นซีดีที่บ้านพัง อ้ายผาที่เถียงกับคนแก่ในหมู่บ้านว่าใครเป็นยอดมวยตลอดกาลจนทะเลาะกันกลางวงเหล้า

อ้ายผาคนนั้นไม่เคยพูดว่าไม่ดู

แต่กล้าไม่ได้ถาม เพราะเสียงลมหายใจในสายบอกเขาว่าอย่าถาม

"กลับบ้านซะ" อ้ายผาพูด "เงินสองหมื่นนั่นพอจ่ายดอกได้สองเดือน ที่เหลือกูหาเอง"

"อ้ายจะหายังไง ขาอ้าย..."

"กูบอกว่ากูหาเอง!"

สายตัด

กล้ายืนมองจอโทรศัพท์ที่ดับลง

เขาไม่ได้บอกอ้ายผาว่าในสัญญายังเหลืออีกสามนัด เขาไม่ได้บอกว่าถ้าเขากลับบ้าน หนี้จะเป็นหกแสน

และอ้ายผาก็ไม่ได้ถามว่าเขาเจ็บตรงไหนไหม

แต่อ้ายผาโทรมาสิบสองสายตั้งแต่ตีสาม

กล้าเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วเดินกลับไปหาไข่ต้มที่นั่งรออยู่หน้าร้าน กำลังกินไอติมแท่งที่สองโดยไม่จ่ายเงิน

"พี่ผาด่าใช่ไหม" ไข่ต้มถาม "ผมได้ยินถึงนี่"

"อืม"

"แต่พี่จะยังอยู่ต่อใช่ไหม"

กล้าพยักหน้า

ไข่ต้มลุกขึ้น ปัดก้นกางเกง "งั้นพี่ต้องมีครู ครูคนจริงนะ ไม่ใช่ผีในหัว"

"ผมไม่มีเงินจ้าง"

"ไม่ต้องจ้าง" ไข่ต้มยิ้มกว้าง "ผมรู้จักคนคนหนึ่ง เขาเคยสอนพี่ผาด้วย ตอนพี่ผาขึ้นมากรุงเทพฯ ใหม่ ๆ"

* * *

ค่าย ส.เหน่งยิม ตั้งอยู่ใต้สะพานข้ามคลองที่ไม่มีใครจำชื่อได้ ระหว่างร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์กับลานจอดรถขยะของเขต

ป้ายไม้ที่ติดหน้าค่ายเหลือตัวอักษรครบแค่ ส.เหน ส่วนตัว ง กับคำว่า ยิม หลุดหายไปนานแล้ว มีคนเอาสีสเปรย์มาเขียนต่อให้ด้วยลายมือเบี้ยว ๆ

ข้างในเป็นลานปูนกว้างพอสำหรับเวทีหนึ่งเวที ซึ่งเชือกขาดไปหนึ่งเส้นและเอาเชือกฟางผูกแทน กระสอบทรายสามลูกห้อยจากคานเหล็ก ลูกหนึ่งปะด้วยเทปกาวสีเงินจนไม่เหลือหนังเดิม

เด็กผู้ชายสองคนอายุราวสิบขวบกำลังเตะกระสอบอยู่ พอเห็นไข่ต้มก็ตะโกนพร้อมกัน

"ไอ้ไข่! ค่าขนมเมื่อวาน!"

"พรุ่งนี้!" ไข่ต้มตะโกนกลับ แล้วกระซิบกับกล้า "ผมติดหนี้ทุกคนแถวนี้ เป็นเรื่องปกติ"

ท้ายลาน ระหว่างเสาสองต้น มีเปลญวนผูกไว้ ในเปลมีชายแก่ผอมเกร็งนอนหงายอยู่ มือข้างหนึ่งห้อยลงมา ถือขวดเหล้าขาวไว้หลวม ๆ ใบหน้าซ่อนอยู่ใต้หนังสือพิมพ์กีฬาฉบับเก่า

เสียงกรนดังสม่ำเสมอ

"ครูเหน่ง" ไข่ต้มประกาศเหมือนพิธีกรแนะนำนักมวย "อดีตแชมป์เวทีหลวงสามรุ่น ปัจจุบันแชมป์เปลญวนแห่งคลองเตย"

"ไม่ตลก" เสียงจากใต้หนังสือพิมพ์ดังขึ้น

ไข่ต้มสะดุ้ง

หนังสือพิมพ์ไม่ได้ขยับ ตาของคนใต้หนังสือพิมพ์ก็คงยังปิดอยู่ แต่เสียงนั้นพูดต่อด้วยจังหวะเหมือนนักพากย์มวยทางวิทยุ

"แล้วครับท่านผู้ชม ไอ้ไข่ต้ม เด็กหนุ่มหนี้ท่วมหัวจากซอยหก ก็กลับมาที่ค่ายอีกครั้งหลังจากหายไปสามเดือน คราวที่แล้วมันยืมพัดลมไปหนึ่งตัว ยังไม่ได้คืนครับ"

"เดี๋ยวคืนครับครู"

"และคราวนี้มันพาใครมาด้วยครับท่านผู้ชม เป็นเด็กหนุ่มที่..."

ชายแก่ยกหนังสือพิมพ์ขึ้นนิดเดียว ตาข้างหนึ่งแง้มมอง

เสียงพากย์หยุด

เขามองกล้าอยู่นาน มองตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วมองกลับขึ้นมาที่ใบหน้า

"ไอ้ผา" เขาพูดเบา ๆ

"น้องเขาครับ" ไข่ต้มรีบพูด "ต้นกล้า น้องพี่ผา เมื่อคืนพี่เขาเพิ่ง..."

"กูรู้ว่าเมื่อคืนมันเพิ่งทำอะไร" ครูเหน่งตัดบท แล้วลุกขึ้นนั่งในเปลช้า ๆ หนังสือพิมพ์ร่วงลงพื้น "ทั้งคลองเตยรู้"

ชายแก่จ้องกล้าเหมือนจ้องคู่ชกที่อีกฝั่งเวที

"มึงไม่มีสาย" เขาพูด ไม่ใช่คำถาม "ไอ้ผาไม่เคยพามึงไปครอบครูที่ไหน มันบอกกูเอง มันไม่อยากให้น้องมันเข้าวงการนี้"

"ครับ"

"แต่เมื่อคืนมีครูลง"

"ครับ"

ครูเหน่งยกขวดเหล้าขึ้นจิบ ตายังไม่ละจากกล้า

แล้วมือที่ถือขวดก็หยุดอยู่กลางอากาศ

กล้าเห็นตาของชายแก่เปลี่ยนไป มันไม่ได้มองหน้าเขาแล้ว มันมองเลยไหล่ซ้ายของเขาไป ไปที่ว่างเปล่าข้างหลังเขา ตรงที่ไม่มีอะไรอยู่นอกจากกระสอบทรายที่ปะเทปกาว

สีหน้าครูเหน่งซีดลงทีละน้อย ราวกับมีใครค่อย ๆ ดึงเลือดออกจากใบหน้า

ขวดเหล้าหลุดจากมือ ตกกระแทกพื้นปูนแตกกระจาย กลิ่นเหล้าขาวคลุ้งไปทั้งลาน

เด็กสองคนที่เตะกระสอบหยุดนิ่ง

ไข่ต้มกลืนน้ำลายเสียงดัง

ครูเหน่งไม่ได้ก้มมองขวดที่แตก เขายังจ้องอยู่ที่จุดเดิม ข้างหลังกล้า แล้วพูดด้วยเสียงที่ไม่มีจังหวะนักพากย์เหลืออยู่แม้แต่นิดเดียว

"เอ็งพาใครมาด้วย"