ตอนที่ 3 คลิปไวรัล

"สองหมื่น"

ซองสีน้ำตาลถูกวางลงบนโต๊ะพับ ชายผมเกรียนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะไม่ได้เงยหน้าจากเครื่องคิดเลข

กล้ามองซอง แล้วมองกระดาษสัญญาในมือ

"ในสัญญาเขียนว่าห้าหมื่น ถ้าชนะ"

"ห้าหมื่น" ชายผมเกรียนพยักหน้า "หักค่ามุม สามพัน ค่าน้ำมันมวย ห้าร้อย ค่าหมอสนาม สองพัน ค่าสถานที่ ห้าพัน ภาษีเวที หนึ่งหมื่น ดอกเบี้ยหนี้ภูผาเดือนนี้ หนึ่งหมื่นเก้าพันห้าร้อย"

เขากดเครื่องคิดเลขโชว์

"เหลือสองหมื่น ปัดเศษให้แล้วด้วย ใจดีนะเนี่ย"

"ภาษีเวทีคืออะไร"

ชายผมเกรียนเงยหน้าขึ้นเป็นครั้งแรก ยิ้มแบบคนที่ได้ยินคำถามนี้มาเป็นพันครั้ง

"คือเงินที่น้องต้องจ่าย ถ้าอยากเดินออกจากที่นี่ด้วยขาตัวเอง"

กล้าเงียบ

เขานึกถึงขาของอ้ายผา

เขาหยิบซองขึ้นมา

"ฉลาด" ชายผมเกรียนพูด แล้วยื่นนามบัตรสีดำใบหนึ่งให้ ตัวหนังสือสีทองเขียนว่า วิศรุต ไม่มีนามสกุล ไม่มีตำแหน่ง มีแต่เบอร์โทร "เสี่ยฝากมา ถ้าน้องอยากได้มากกว่าสองหมื่น โทรหาเบอร์นี้"

"ไม่ต้องครับ"

"เก็บไว้เถอะ" ชายผมเกรียนยัดนามบัตรใส่กระเป๋าเสื้อเขาเอง "ทุกคนพูดว่าไม่ต้องในคืนแรก"

* * *

ห้องเช่ารายวันในซอยลึกของคลองเตย คืนละร้อยห้าสิบบาท

ไม่มีหน้าต่าง มีพัดลมเพดานที่หมุนช้าจนนับใบพัดได้ มีที่นอนบางเท่าสมุด และมีกลิ่นอับชื้นที่เกาะอยู่ในผนังจนน่าจะอยู่มาก่อนกล้าเกิด

เขานอนลงได้ห้านาที ไข้ก็ขึ้น

ไม่ใช่ไข้ธรรมดา มันเหมือนมีคนเอาถ่านร้อน ๆ ยัดเข้าไปในกระดูกทีละท่อน เริ่มจากเข่าขวา ไล่ขึ้นสะโพก ขึ้นหลัง ขึ้นไปถึงต้นคอ ตรงที่เขารู้สึกหนัก ๆ ตอนครูอยู่ในร่าง

กล้าขดตัวบนที่นอน กัดผ้าห่มไว้ไม่ให้ร้องออกมา

ข้างห้องมีคนทะเลาะกันเรื่องเงินค่าไฟ อีกห้องเปิดลิเกในมือถือเสียงดัง ทุกเสียงเข้ามาในหัวเขาชัดเกินจริง เหมือนหูยังไม่หายจากตอนบนเวที

ขุนเข่าเหล็ก

เขาเรียกในใจ

ท่านยังอยู่ไหม

ไม่มีเสียงตอบ

มีแต่ความว่างเปล่าในหลังคอ ที่ว่างจนรู้สึกได้ว่ามันเคยมีอะไรอยู่ตรงนั้น

เขาหลับไปตอนไหนไม่รู้ ฝันเห็นทุ่งนาบ้านโนนแดง ฝันเห็นต้นมะขาม ฝันเห็นตอไม้สี่ตอ แต่ในฝัน ตอไม้ไม่ได้ผุ มันเป็นเสาไม้สักใหม่เอี่ยม และมีเชือกปอขึงอยู่สามเส้น

บนเวทีในฝัน มีคนยืนอยู่เต็มไปหมด

ทุกคนหันหลังให้เขา

* * *

ปัง ปัง ปัง

"พี่! พี่ครับ! พี่มุมน้ำเงิน!"

กล้าสะดุ้งตื่น ไข้ลดลงแล้ว เหลือแต่ความเพลียกับเหงื่อเปียกเต็มเสื้อ นาฬิกาในโทรศัพท์บอกว่าแปดโมงเช้า

ปัง ปัง

"พี่ ผมรู้ว่าพี่อยู่ในนั้น ป้าเจ้าของห้องบอกแล้ว ห้องสิบสี่ เด็กอีสาน ตัวผอม หน้าเหมือนยังไม่หย่านม"

กล้าเปิดประตู

เด็กผู้ชายตัวเล็กกว่าเขาหนึ่งช่วงหัว ผมย้อมสีทองจนแห้งเป็นฟาง ใส่เสื้อบอลสโมสรที่ตกชั้นไปแล้ว ถือมือถือสองเครื่อง เครื่องหนึ่งจอแตก อีกเครื่องติดไม้เซลฟี่

"สวัสดีครับพี่" เด็กคนนั้นยกมือไหว้แบบรีบ ๆ "ผมไข่ต้ม เจ้าของช่อง ไข่ต้มมวยใต้ดิน สามแสนฟอลฯ คลิปเมื่อคืนผมถ่ายเอง"

"คลิปอะไร"

ไข่ต้มอ้าปากค้าง เหมือนกล้าเพิ่งถามว่าโลกกลมไหม

"พี่ไม่รู้เหรอ พี่ไม่ได้เปิดโทรศัพท์เลยเหรอ"

"แบตหมด"

ไข่ต้มยัดมือถือเครื่องจอแตกใส่มือเขา

บนจอเป็นคลิปแนวตั้งความยาวห้าสิบวินาที หัวคลิปเขียนตัวแดงว่า เด็กบ้านนอกน็อกเสือดำ 40 วิ!!! ครูลงแบบนี้ไม่เคยเห็น

ยอดวิวใต้คลิป

1.4M

"ล้านสี่" ไข่ต้มกระซิบเหมือนกลัวตัวเลขจะหนีไป "ในคืนเดียว พี่ ผมทำช่องมาสองปี คลิปที่ดีที่สุดได้ห้าหมื่น"

กล้าเลื่อนอ่านคอมเมนต์

ใครรู้จักบ้าง ชื่ออะไร

ศอกสับแบบนี้คือท่าโบราณนะ ในยูทูบยังหาดูไม่ได้

คลิปปลอมแน่ ตัดต่อ

เสือดำมันกินครูกระป๋องมาชัวร์ ยังแพ้ แสดงว่าไอ้เด็กนี่ของแท้

พี่คนนี้หล่อดีนะ (ไม่เกี่ยว)

"ครูกระป๋องคืออะไร"

ไข่ต้มหยุดยิ้มไปเสี้ยววินาที "เดี๋ยวค่อยคุยเรื่องนั้นครับ อันนั้นพี่อย่าไปยุ่งดีกว่า"

แล้วเขาก็ยิ้มกลับมาเหมือนเดิม

"เรื่องสำคัญคือ พี่ต้องให้ผมสัมภาษณ์ ตอนนี้ทุกช่องมวยในประเทศตามหาพี่อยู่ แต่ผมหาเจอก่อน เพราะผมรู้จักป้าเจ้าของห้องทุกซอยในคลองเตย"

"ผมไม่ให้สัมภาษณ์"

"ไม่ต้องเปิดหน้าก็ได้ ใส่หมวกกันน็อก"

"ไม่"

"แบ่งเงินโฆษณาให้ครึ่งนึง"

กล้าชะงัก

ไข่ต้มเห็นทันที เด็กคนนี้อาจจะดูเพี้ยน แต่ตาไวเหมือนเหยี่ยว

"พี่ต้องใช้เงินใช่ไหม" ไข่ต้มถามเสียงเบาลง "คนที่ขึ้นเวทีใต้ทางด่วนทุกคนต้องใช้เงิน ไม่มีใครขึ้นเพราะอยากขึ้น"

กล้าไม่ตอบ

แต่เขาก็ไม่ได้ปิดประตู

* * *

ทั้งคู่นั่งกินข้าวมันไก่ข้างร้านโชห่วยปากซอย ไข่ต้มจ่าย ทั้งที่กล้าบอกว่าจ่ายเองได้

"พี่เพิ่งได้มาสองหมื่นใช่ไหม" ไข่ต้มถาม "หักภาษีเวทีไปหนึ่งหมื่นใช่ไหม"

"รู้ได้ไง"

"ทุกคนโดนเหมือนกันหมด" ไข่ต้มตักน้ำจิ้มราดข้าว "เสี่ยวิศรุตไม่ได้รวยจากค่าตั๋ว พี่ เขารวยจากหนี้ ใครขึ้นเวทีเขาแล้ว ไม่มีใครจ่ายหนี้หมดสักคน"

กล้าวางช้อน

"แล้วพี่ผม..."

"ภูผาเหรอ" ไข่ต้มพูดชื่อนั้นเหมือนพูดชื่อนักร้องดัง "พี่ผาเป็นคนเดียวในลานที่ชนะติดกันสิบสองนัดโดยไม่มีครูลง ผมมีคลิปพี่ผาทุกไฟต์ แต่สามเดือนก่อนพี่ผาหายไปเลย มีข่าวลือว่าโดนหักขา"

"ไม่ใช่ข่าวลือ"

ไข่ต้มเงียบ

กล้าก้มมองมือตัวเอง ข้อนิ้วยังมีรอยแดงจากผ้าพันมือ

"ใครทำ"

"ผมไม่รู้ครับ" ไข่ต้มตอบทันที แล้วพูดต่อเบา ๆ "แต่ผมหาให้ได้ ถ้าพี่ให้สัมภาษณ์"

กล้ามองหน้าเด็กคนนั้นนาน

"เด็กไม่ใช่เหรอ ทำไมรู้เรื่องพวกนี้เยอะ"

"ผมอยู่คลองเตยมาตั้งแต่เกิดครับ" ไข่ต้มยักไหล่ "ยายผมเลี้ยงมา ยายดูมวยใต้ทางด่วนมาก่อนผมเกิดอีก ผมโตมากับเวทีนั้น"

แล้วเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ หยิบมือถือเครื่องที่ติดไม้เซลฟี่ขึ้นมาเปิด

"เออ พี่ มีอีกเรื่อง"

เขาเลื่อนหาคลิปต้นฉบับ ไฟล์ที่ยังไม่ได้ตัดต่อ ความยาวเต็มสามนาที

"คลิปที่ผมลงไป ผมตัดช่วงนี้ทิ้ง เพราะกลัวคนหาว่าผมตัดต่อ"

เขากดหยุดภาพ ตรงจังหวะที่กล้ากำลังรำไหว้ครู ท่าที่หมุนตัวแล้วก้มกราบ

ไฟสปอตไลต์ดวงเดียวที่แขวนอยู่บนตอม่อส่องลงมาตรง ๆ ทำให้เงาของกล้าทอดยาวบนพื้นปูนไปทางมุมแดง

ไข่ต้มซูมเข้าไปที่เงา

กล้าเห็นแล้วรู้สึกว่าข้าวมันไก่ในท้องเย็นเฉียบ

ตัวเขาบนจอ เป็นเด็กผอมหัวเกรียน ใส่กางเกงมวยสีน้ำเงิน

แต่เงาบนพื้น

เงาบนพื้นเป็นชายร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง มวยผมทรงโบราณ แขนข้างหนึ่งพันผ้าประเจียดยาวลงมาถึงข้อศอก

และเงานั้นไม่ได้ก้มกราบตามเขา

เงานั้นยืนตรง หันหน้าเข้าหากล้อง